نفتی ها /واقعیت این است که نمایشگاه نفت، گاز و پتروشیمی که هم‌اکنون در کیش برپاست، از نظر محتوا، سطح مشارکت و اثرگذاری، به‌مراتب ضعیف‌تر و کم‌رمق‌تر از نمایشگاه «پتروکم» ظاهر شده؛غرفه‌های خالی، جلسات بی‌حاصل و بازدیدهای تشریفاتی، تصویری آشنا اما نگران‌کننده را بازتولید کرده‌اند؛ تصویری که سال‌هاست صنعت با آن دست‌به‌گریبان است.

اما مسئله اصلی، ضعیف یا قوی بودن یک نمایشگاه نیست؛ اصل ماجرا سازوکاری است که این نمایشگاه‌ها را سر پا نگه می‌دارد. واقعیت تلخ این است که در پشت‌صحنه، نوعی فشار غیررسمی و بعضاً تهدید نرم جریان دارد؛ به این معنا که برخی مدیران شرکت‌ها نه از سر ضرورت صنعتی، بلکه از ترس ناچار به حضور می‌شوند و با پرداخت مبالغ هنگفت، غرفه‌هایی اجاره می‌کنند که اغلب بازخورد فنی، تجاری یا سرمایه‌گذاری مشخصی ندارد.

در این فضا، نمایشگاه از ابزار توسعه به ابزار تسویه‌حساب، نمایش قدرت و کسب درآمد برای عده‌ای خاص تبدیل شده و مدیران، به‌جای پاسخگویی درباره بازده این هزینه‌ها، ترجیح می‌دهند  هزینه سکوت بپردازند؛ حضوری که نه به قرارداد منجر می‌شود، نه به انتقال فناوری و نه حتی به شبکه‌سازی واقعی در صنعت. این چرخه معیوب، سال‌هاست منابع صنعت نفت و پتروشیمی را می‌بلعد، بی‌آنکه حساب‌کشی روشنی در کار باشد و البته هیچ نهاد قدرتی حاضر به مداخله و رفع این معضل بزرگ صنعت نیست.

—

عکاس: آیسان حبیب‌مهر