این تصاویر که امروز به دست «نفت ما» رسیده و خیابان جمهوری تهران را در ظهر امروز (دوشنبه) نشان می دهد نمادی از اقتصاد امروز ایران است: کاسبانی که باید کاسبی کنند و فکر فروش باشند و هر یک روز تعطیلی قاعدتا باید به ضررشان باشد، کارشان به جایی رسیده که چاره ای جز تعطیل کردن کاسبی و اعتراض در کف خیابان ندارند. دلار، لحظه ای بالا می رود و سکه و طلا ثبات ندارد. از زمان خرید تا فروش جنس، قیمت آن به حدی تغییر می کند که نمی توان روی آن حساب کرد. قیمتها بالا رفته ولی نه خریداری هست و نه فروشنده ای تمایل به فروش دارد. اما این وضعیت، کلا ضرر است.
دولت و سایر ارکان حاکمیت، کار را به کجا رسانده اند که کاسبان به جای کاسبی، در خیابان اعتراض می کنند و کارآفرینان، عطای کارخانه داری و اشتغال آفرینی را به لقای آن سپرده اند و از کشور مهاجرت کرده یا به دلالی روی آورده اند؟ هر کسی هم که به کاسبی و اشتغال زایی ادامه می دهد هر روز در حال ضرر است.
دولت چه می کند؟ رئیس جمهور فقط می گوید نداریم و نمی توانیم. مجلسیان فقط نطق می کنند. در حاکمیت، اراده ای برای تغییر اوضاع نیست. به جای پیدا کردن راهکار برای رفع مشکلات، بودجه انقباضی نوشته اند بدون آن که چشم انداز روشنی برای دو سال بعد ترسیم کنند. در چنین شرایطی بعید نیست دلار تا پایان سال به ۲۰۰ هزار تومان برسد. ارزش پول ملی روز به روز کمتر می شود و اقتصاد هر روز اوضاع بدتری پیدا می کند. در چنین شرایطی صحبت از سرمایه گذاری از جمله سرمایه گذاری در نفت و گاز، به یک شوخی شبیه است. آیا مسئولان هنوز حساسیت بی سابقه اوضاع ناگوار اقتصادی را درک نکرده اند تا راهکاری اساسی که راهکاری دیپلماتیک – اقتصادی است پیدا کنند؟