گویا مهم‌ترین فایده طرح جدید بنزینی دولت، یعنی بنزین سه نرخی، افزایش استفاده از کارت سوخت شخصی است چراکه هم وزیر نفت و هم مدیران شرکت پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی ایران روی این موضوع تأکید کرده‌اند. درواقع طبیعی‌ترین اتفاقی که می‌شد در پی اضافه کردن نرخ سوم به بنزین انتظار داشت همین کاهش استفاده از کارت سوخت جایگاه‌ها است که حالا به‌عنوان دستاورد مطرح می‌شود! اما اشکالات این طرح نادیده گرفته می‌شود. هرچند به نظر می‌رسد درآمدزایی هرچند اندک از این طرح، مهم‌ترین هدف دولت از اجرای آن بوده است. سه تناقض و اشکال این طرح را مرور می‌کنیم:

یکی از تناقضات این طرح این است که دارندگان خودروهای پرمصرف تشویق می‌شوند و دارندگان خودروهای کم‌مصرف باید هزینه بیشتری بابت بنزین پرداخت کنند! به‌عنوان مثال دارنده یک خودروی پرمصرف نسبتاً فرسوده‌ای که بیست سال از عمرش سپری می‌شود و در صد کیلومتر ۱۰ تا ۱۵ لیتر بنزین مصرف می‌کند می‌تواند بنزین ۱۵۰۰ یا ۳ هزار تومانی بزند اما دارنده خودروی کم‌مصرف خارجی که در هر صد کیلومتر کمتر از ۷ لیتر بنزین مصرف می‌کند باید از بنزین ۵۰۰۰ تومانی استفاده کند! اگر قرار به تجدیدنظر روی نرخ سوم بنزین باشد و نرخ بنزین پس از سه ماه، بیشتر هم شود، احتمالاً غالب مردم ترغیب می‌شوند خودروی پرمصرف داخلی بخرند، نه خودروی کم‌مصرف وارداتی که بنزین گران‌تری دارد!

یکی دیگر از تناقضات این طرح این است که دولت تصور می‌کند لطف کرده که برای خودروهای دولتی، بنزین ۵۰۰۰ تومانی در نظر گرفته، درحالی‌که در این سال‌هایی که درآمدهای نفتی کمتر شده و مالیات، بخش مهمی از درآمد دولت را به خود اختصاص داده، همین مازاد نرخ سوم بنزین هم از جیب مردم و بیت‌المال پرداخت می‌شود!

هر کالایی که چند نرخی شود خود، عامل فساد است؛ چه ارز باشد و چه سوخت! قبلاً می‌گفتند دونرخی بودن عامل فساد است؛ حالا سه نرخی شدن بنزین که نوبر است! با توجه به قیمت بنزین در کشورهای همسایه، نرخ سوم بنزین، تأثیر چندانی در کاهش قاچاق سوخت ندارد. البته درباره قاچاق سوخت، گفتنی‌های دیگری هم هست که در فرصت‌های آتی به آن می‌پردازیم.