به گزارش میز نفت، سود پتروشیمی شازند در سال ۱۴۰۳ تنها ۱۰۹ میلیارد تومان گزارش شده بود و حالا این رقم به 2.5 همت افزایش یافته، آن هم با وجود کاهش تولید و صادرات. دلیل این تناقض چیست؟

برای پاسخ به این پرسش باید روی گزاره «ساختار هزینه و درآمد» تمرکز کرد؛ در سال ۱۴۰۳ بهای تمام‌شده در این شرکت  تقریباً هم‌سطح درآمد ناخالص بوده و اختلافی در حدود ۸۴۰ میلیارد تومان میان آن‌ها ثبت شده، اما در سال ۱۴۰۴ فاصله بهای تمام‌شده با درآمد ناخالص به حدود ۳ هزار و ۴۰۰ میلیارد تومان افزایش یافته که نقش مهمی در جهش سودآوری ایفا کرده است.

 با این حال، جزئیات ترکیب سود نشان می‌دهد بخش قابل توجهی از این سود از محل فعالیت‌های غیرعملیاتی به دست آمده است؛ از مجموع سود خالص اعلام‌شده در سال ۱۴۰۴، حدود یک‌هزار و ۵۱ هزار میلیارد تومان مربوط به فروش ضایعات، ۱۱۷ میلیارد تومان سود تسعیر ارز، ۱۰۱ میلیارد تومان سود سپرده بانکی و ۱۶۳ میلیارد تومان درآمد متفرقه بوده که در مجموع به حدود ۱ هزار و ۴۳۲ میلیارد تومان می‌رسد.

 این ارقام نشان می‌دهد کمتر از نیمی از سود اعلام‌شده مستقیماً به فروش محصولات مرتبط است و حدود هزار میلیارد تومان را می‌توان به‌عنوان سود عملیاتی واقعی در نظر گرفت؛ موضوعی که به اعتقاد برخی ناظران مالی می‌تواند تصویری متفاوت از عملکرد واقعی شرکت نسبت به آنچه در ظاهر صورت‌های مالی دیده می‌شود ارائه دهد. 

در مقابل، یکی از دلایل سود پایین سال ۱۴۰۳ نیز به هزینه‌های سنگین ثبت‌شده در همان سال نسبت داده می‌شود؛ از جمله پرداخت ۶۶۷ میلیارد تومان برای خرید ۸۰ دستگاه کامیون و ۱۹۴ میلیارد تومان برای خرید ۷۴۶ حلقه تایر که در مجموع ۸۶۸ میلیارد تومان هزینه در پی داشته است.

 با این حال، بر اساس اطلاعات غیررسمی مطرح‌شده از سوی برخی پیگیران بازار، تا ماه‌ها پس از این پرداخت‌ها خبری از ورود این تجهیزات به کشور منتشر نشده بود و همین مسئله نیز به ابهام‌ها درباره شفافیت کامل گزارش‌دهی مالی شرکت دامن زده و این پرسش را مطرح کرده که آیا تمامی واقعیت‌های مرتبط با هزینه‌ها و منابع سود به‌طور کامل منعکس شده است یا خیر