تحلیل‌گران روسی به تلخی اذعان کرده‌اند که اگر روند فعلی ادامه یابد، ترکیه ظرف دو تا سه سال آینده می‌تواند واردات از روسیه را متوقف کند؛ برای کرملین، این به معنای از دست رفتن آخرین بازار بزرگ گاز در اروپا پس از جنگ اوکراین خواهد بود؛ گویا در جهان جدید انرژی، جغرافیا دیگر فقط مرز و نقشه نیست؛ ترکیه نشان داده است که می‌توان در میانه‌ی میدان‌های پرتنش، از واردکننده به تنظیم‌گر تبدیل شد و شاید، در آینده‌ای نه چندان دور، گاز اروپا از دریای سیاه عبور کند، نه از سیبری.

ترکیه تاکنون بیش از ۴۳ میلیارد دلار قرارداد LNG با شرکت‌های آمریکایی امضا کرده؛ از جمله قرارداد ۲۰ساله با مرکوریا در سپتامبر. این قراردادها نه فقط ترکیه را از فشار روسیه و ایران دور می‌کند، بلکه به آنکارا ظرفیتی معادل ۵۸ میلیارد مترمکعب در سال برای واردات LNG می‌دهد—رقمی که می‌تواند کل مصرف کشور را پوشش دهد.

طبق تحلیل‌ها، دولت ترکیه می‌خواهد از گاز روسی و ایرانی برای مصرف داخلی استفاده کند جایی که قیمت پایین‌تر اهمیت دارد و در مقابل، تولید داخلی و LNG آمریکایی را به بازار اروپا صادر کند. شرکت دولتی BOTAS هم‌اکنون قراردادهایی برای فروش گاز به مجارستان و رومانی امضا کرده است.

در همین راستا وزیر انرژی ترکیه، آلپ‌ارسلان بایراکتار، در گفت‌وگو با شبکه‌های داخلی تأکید کرده که ترکیه تعامل با همه شرکا را ادامه می‌دهد، اما اذعان داشته که LNG آمریکایی اکنون ارزان‌تر است.

حالا ترکیه در حال تثبیت جایگاه خود به‌عنوان هاب گازی اوراسیا است، کشوری که دیگر صرفاً مسیر انتقال نیست، بلکه طراح و تنظیم‌کننده‌ی جریان گاز میان شرق و غرب خواهد شد.