وابستگی بخشی از تجارت خارجی ایران به امارات فقط در حجم واردات یا نقش دبی در صادرات مجدد خلاصه نمی‌شود؛ مسئله مهم‌تر، شکل‌گیری زیرساخت‌های تسویه ارزی و شبکه پرداخت غیررسمی در این کشور است. تجارت تراستی‌محور که ابتدا برای عبور از محدودیت‌های بانکی و تحریم سوئیفت شکل گرفت، در عمل به سازِکاری پایدار، پرهزینه و دارای ذی‌نفعان قدرتمند تبدیل شده است. این شبکه، تأمین واردات، به‌ویژه کالاهای اساسی و تسویه وجوه آن را تا حد زیادی به شرکت‌ها و کارپردازان مستقر در امارات وابسته کرده و از این مسیر، تجارت خارجی ایران را در معرض ریسک رصدپذیری، تحریم‌پذیری، افزایش هزینه مبادله، قفل‌شدن منابع و نفوذ واسطه‌ها قرار داده است. کاهش این آسیب‌پذیری، فقط با راه‌حل فنی ممکن نیست و به بازطراحی مسیر پرداخت، تنوع مبادی واردات و مدیریت ذی‌نفعان داخلی و خارجی نیاز دارد.